Na 30 weken en 3 dagen in mijn buik te hebben gegroeid, geschopt,
gehikt en te hebben gewoeld besloot onze dochter dat het nu toch echt tijd was
om geboren te worden.

Haar naam wisten we al toen we bij onze allereerste
pretecho zagen dat ik zwanger was van een meisje en vanaf die dag begon mijn
huis steeds meer roze te kleuren. Ik wilde alles zo snel mogelijk af hebben en
heb er sinds die tijd behoorlijk was haast achter gezet met het inrichten en
het kopen van alles van maar nodig is voordat
ik zou gaan bevallen.

Achteraf gezien lijkt het wel alsof ik het wist dat ze
zich veel eerder aan zou kondigen dan dat de bedoeling was en ben voor nu
vooral erg blij dat ik daar geen aandacht meer aan hoeft te besteden maar mijn
tijd en energie kan steken in de situatie waarin we zijn beland…

Van zondag 11 december op maandag 12 december kreeg ik
opnieuw pijnen in m’n rechterbovenbuik en belandde ik in het VKC om behandeld
te worden tegen deze pijn zodat ik weer snel naar huis kon. In deze nacht werd
er voor de zekerheid een CTG gemaakt waarop te zien was dat de hartslag van ons
ukkie regelmatig daalde, maar ook weer opkrabbelde gelukkig. Ik had zo nu en
dan al wat last van harde buiken waarop ik een inwendig onderzoek kreeg, er was
nog geen ontsluiting te voelen, maar wel een baarmoedermond die zich aan het
klaarmaken was voor een naderende bevalling.

Er werd meteen een eerste injectie voor de longrijping toegediend en via een infuus kreeg ik weeënremmers.
Ik kreeg volledige bedrust opgelegd en mocht alleen nog voor een toiletbezoek
en een wasbeurt even m’n benen strekken. Die dag verliep goed, m’n bovenbuikpijn was over en ik
had geen last meer van harde buiken. Ook de stand van m’n baarmoedermond was
hetzelfde dus het leek erop dat de medicatie aan het aanslaan was.

Die nacht namen de harde buiken in snel tempo toe en op
de CTG was te horen en te zien dat het hartje continu wegviel en weer opkrabbelde.
Direct werd ik naar een verloskamer gebracht en had ik net tijd genoeg om Elco
op te bellen dat hij met spoed naar het ziekenhuis moest komen. Na een
onderzoek kreeg ik te horen dat er een klein beetje ontsluiting was en dat onze
dochter meteen gehaald ging worden met een spoedsectio.

Toen ging alles heel snel…. Binnen no-time lag ik op de
O.K. voor een ruggenprik en toen de chirurg z’n mes in m’n buik zette kwam Elco
binnen. Nog geen 10 minuten werd ons meisje geboren met een gewicht van 1700 gram en 40cm groot.

Op de verkoeverkamer kreeg ik te horen dat haar
longblaasjes niet rijp genoeg waren om zelfstandig te kunnen ademen en dat ze
per ambulance over werd gebracht naar Zwolle waar ze haar verder konden
helpen. Ik mocht haar even zien en aanraken op de afdeling Neonatologie en ’s
middags werd ik zelf met de ambulance naar Zwolle gebracht waar ik verder bij
kon komen van m’n operatie en in de buurt van Jade kon zijn.

Nog geen 2 dagen na de keizersnede mocht ik het
ziekenhuis verlaten en zitten Elco en ik in het Ronald McDonald huis in Zwolle
vanwaar we Jade regelmatig kunnen bezoeken op de NICU (Neonatal Intensive Care
Unit).

Jade heeft de afgelopen week laten zien wat een knappe,
mooie maar vooral ook sterke meid ze is. Tussen alle apparatuur, draden, lijnen
en buisjes heb ik amper kunnen zien hoe ze eruit ziet, maar dat het een
prachtig meisje is met alles erop en eraan is niemand ontgaan!

Vandaag werden we verrast dat Jade bijna helemaal vrij is
van alle hulp. Sinds gisteren kan ze volledig zelfstandig ademen en
waarschijnlijk gaat vandaag het laatste infuus dat ze heeft uit haar voetje.
Alles wat overblijft is een katheter door haar neusje naar haar maagje voor
haar voeding omdat ze nog niet volgroeid is en haar zuig- en slikreflex daardoor
niet voldoende zijn ontwikkeld.

Ik doe vanaf dag 1 erg m’n best om m’n borstvoeding op gang
te krijgen wat niet meevalt na een vroeggeboorte. Toch heb ik gisteren een
volledige voeding voor haar kunnen afkolven (15ml!) en dat is door haar
maagsonde aan haar gegeven.

Ons laatste bericht is dat Jade hoogstwaarschijnlijk
morgen/overmorgen terug mag naar Enschede om daar verder te kunnen groeien en
aan te sterken waar we heel erg blij mee zijn.

We zijn dan ook heel erg trots op haar en houden
zielsveel van ‘r!!

Sinds een paar dagen mogen we met haar kangeroeën (buidelen)
wat ik vandaag extra bijzonder vond omdat ik haar eigen ademhaling op mijn buik
voelde in plaats van de kunstmatige / hulpademhaling.